Πολυκαρβοξυλικοί υπερρευστοποιητές συνήθως προκαλούν λιγότερα αιμορραγία από σκυρόδεμα από τους παραδοσιακούς μειωτήρες με βάση το ναφθαλίνιο ή αλειφατικό. Σε σπάνιες περιπτώσεις όμως παράγουν περισσότερα. Όταν εμφανιστεί υπερβολική αιμορραγία, η προσαρμογή γίνεται πραγματικά δύσκολη.

Σχεδιασμός Μοριακής Δομής του Πολυκαρβοξυλικοί υπερρευστοποιητές

Οι σχεδιαστές μπορούν να περιορίσουν την αιμορραγία μέσω διαφόρων μοριακών προσεγγίσεων. Πρώτον, ο υπερρευστοποιητής χαμηλώνει ζήτηση νερού διατηρώντας παράλληλα την εργασιμότητα. Λιγότερο νερό ανάμιξης μεταφράζεται σε σημαντικά λιγότερη αιμορραγία. Δεύτερον, το πρόσμικτο διασκορπίζει τα σωματίδια τσιμέντου επιμελώς μέσω του νερού. Αυτή η διασπορά σταματά την καθίζηση μεγάλων σωματιδίων, μειώνοντας έτσι την αιμορραγία.

Τρίτον, τα μόρια πολυμερούς απορροφώνται σε επιφάνειες τσιμέντου. Αυτά τα μόρια απωθούν το ένα το άλλο και διασπούν κροκιδωμένα σμήνη. Τα μικρότερα αποτελεσματικά μεγέθη σωματιδίων επιβραδύνουν την καθίζηση και μειώνουν την αιμορραγία. Τέταρτον, τα πολυκαρβοξυλικά μόρια επιτρέπουν ισχυρή προσαρμογή. Το χαμηλότερο μοριακό βάρος βελτιώνει τη διασπορά και μειώνει ελαφρώς την αιμορραγία. Ωστόσο, οι σχεδιαστές πρέπει επίσης να σταθμίσουν την προκύπτουσα απώλεια πτώσης.

Αρκετές άλλες μοριακές μεταβλητές επηρεάζουν τη συμπεριφορά. Το περιεχόμενο της ομάδας προσρόφησης κορμού, η πυκνότητα του μοσχεύματος και το μήκος της πλευρικής αλυσίδας είναι όλα θέμα. Κάθε παράγοντας επηρεάζει την απόδοση της πρόσμειξης στο φρέσκο ​​σκυρόδεμα.

Συμπληρωματικά πρόσθετα σε Πολυκαρβοξυλικοί υπερρευστοποιητές

Οι κατασκευαστές προσθέτουν διάφορους συμπληρωματικούς παράγοντες για τον έλεγχο της αιμορραγίας. Οι κοινές επιλογές περιλαμβάνουν παράγοντες που συμπαρασύρουν τον αέρα, τον αφρό, την επιτάχυνση, την επιβράδυνση και την τροποποίηση του ιξώδους.

Οι παράγοντες που παρασύρουν τον αέρα μειώνουν την επιφανειακή τάση του νερού και εισάγουν λεπτές φυσαλίδες. Αυτές οι φυσαλίδες μεταφέρουν στατικά φορτία διαφορετικής πολικότητας και απορροφώνται σε σωματίδια τσιμέντου. Τα σωματίδια που φέρουν φυσαλίδες γίνονται λιγότερο πυκνά, καθιζάνουν πιο αργά και αιμορραγούν λιγότερο. Οι αντιαφριστικοί παράγοντες λειτουργούν μέσω ενός παρόμοιου αλλά αντίθετου μηχανισμού.

Οι παράγοντες επιτάχυνσης συντομεύουν το χρόνο πήξης. Κατά συνέπεια, τα στερεά σωματίδια έχουν λιγότερο χρόνο να καθιζάνουν, επομένως η επιφανειακή αιμορραγία μειώνεται. Οι επιβραδυντικοί παράγοντες αυξάνουν την αιμορραγία. Παρατείνουν το χρόνο που χρειάζεται το νερό για να ανέβει στην επιφάνεια της φρέσκιας πάστας.

Οι παράγοντες τροποποίησης του ιξώδους βελτιώνουν το ιξώδες του νερού ανάμιξης. Το υψηλότερο ιξώδες επιβραδύνει την καθίζηση των σωματιδίων και ρυθμίζει την αιμορραγία.

Διαβάθμιση αδρανών στο σκυρόδεμα

Κατάλληλος αθροιστική διαβάθμιση βοηθά στον περιορισμό της αιμορραγίας. Η αναλογία άμμου και ο συντελεστής λεπτότητας της άμμου έχουν τη μεγαλύτερη σημασία.

Μια υπερβολικά χαμηλή αναλογία άμμου αφήνει ανεπαρκές κονίαμα. Τα χονδρόκοκκα αδρανή δεν έχουν στρώση λιπαντικού και γεμιστικού κονιάματος. Το μείγμα γίνεται σκληρό, τα χονδροειδή αδρανή διαχωρίζονται και η πάστα τσιμέντου διαφεύγει. Το νερό αποπνέει εύκολα. Η αύξηση της αναλογίας άμμου μειώνει κατάλληλα την αιμορραγία. χαμηλώνοντάς το αυξάνει την αιμορραγία.

Ο συντελεστής λεπτότητας της άμμου επηρεάζει την αιμορραγία μέσω του λεπτότερου κλάσματος. Τα σωματίδια κάτω των 0,315 mm αποδεικνύονται ιδιαίτερα κρίσιμα για την κατακράτηση νερού. Η μείωση του συντελεστή ή η προσθήκη λεπτής άμμου βοηθά στη μείωση της αιμορραγίας. Αντίθετα, η αύξηση του συντελεστή αυξάνει την αιμορραγία.

Συμπληρωματικά Τσιμεντοειδή Υλικά στο Σκυρόδεμα

Η αιμορραγία είναι ουσιαστικά διαχωρισμός σε λεπτότερη κλίμακα. Το νερό σχηματίζει την υγρή φάση, ενώ όλα τα στερεά σωματίδια σχηματίζουν τη στερεή φάση. Η αιμορραγία εμφανίζεται όταν η αντίσταση του ιξώδους του νερού δεν μπορεί πλέον να υπερνικήσει τη βαρύτητα των σωματιδίων. Προσθέτοντας πρόστιμο συμπληρωματικά τσιμεντοειδή υλικά, όπως η λεπτή ιπτάμενη τέφρα ή ο καπνός πυριτίας, βοηθάει σημαντικά. Αυτά τα λεπτά σωματίδια αναμιγνύονται ομοιόμορφα με νερό αντί να διαχωρίζονται. Μαζί δημιουργούν μια πιο πυκνή υγρή φάση με υψηλότερο ιξώδες. Αυτό το ενισχυμένο ιξώδες αντιστέκεται στην καθίζηση που προκαλείται από τη βαρύτητα και μειώνει την αιμορραγία.

Ο ρόλος του τσιμέντου

Το τσιμέντο συμβάλλει στην αιμορραγία μέσω της λεπτότητας και των ενσωματωμένων μεταλλικών προσμείξεων. Η υψηλότερη λεπτότητα τσιμέντου μειώνει την αιμορραγία μέσω δύο μηχανισμών. Τα λεπτότερα σωματίδια κατακάθονται πιο αργά. Η μεγαλύτερη ειδική επιφάνεια επιταχύνει επίσης την ενυδάτωση και αυξάνει το ιξώδες. Το σύστημα πήζει και σκληραίνει πιο γρήγορα, μειώνοντας τον αποτελεσματικό χρόνο καθίζησης. Κατά συνέπεια, η ολική αιμορραγία μειώνεται. Διαφορετικοί τύποι πρόσμικτων τσιμέντου αποδίδουν επίσης διαφορετικούς ρυθμούς αιμορραγίας. Αυτό το φαινόμενο αντικατοπτρίζει τον ρόλο των συμπληρωματικών τσιμεντοειδών υλικών που περιγράφηκαν προηγουμένως.