فوق روان کننده های پلی کربوکسیلات معمولا کمتر باعث می شود خونریزی بتن نسبت به کاهنده های سنتی نفتالین یا آلیفاتیک. با این حال، در موارد نادر، آنها بیشتر تولید می کنند. هنگامی که خونریزی بیش از حد ظاهر می شود، تنظیم واقعاً دشوار می شود.

طراحی ساختار مولکولی فوق روان کننده های پلی کربوکسیلات

طراحان می توانند خونریزی را از طریق چندین رویکرد مولکولی محدود کنند. ابتدا فوق روان کننده کاهش می یابد تقاضای آب با حفظ کارایی اختلاط کمتر آب باعث خونریزی بسیار کمتر می شود. دوم، این ماده افزودنی ذرات سیمان را به طور کامل در آب پخش می کند. این پراکندگی از ته نشین شدن ذرات بزرگ جلوگیری می کند و در نتیجه خونریزی را کاهش می دهد.

سوم، مولکول های پلیمری روی سطوح سیمانی جذب می شوند. این مولکول ها یکدیگر را دفع می کنند و خوشه های لخته شده را می شکنند. اندازه ذرات موثر کوچکتر باعث کاهش رسوب و کاهش خونریزی می شود. چهارم، مولکول های پلی کربوکسیلات اجازه سفارشی سازی قوی را می دهند. وزن مولکولی کمتر پراکندگی را بهبود می بخشد و خونریزی را کمی کاهش می دهد. با این حال، طراحان باید ضرر ناشی از رکود را نیز بسنجند.

چندین متغیر مولکولی دیگر بر رفتار تأثیر می گذارند. محتوای گروه جذب ستون فقرات، چگالی پیوند و طول زنجیره جانبی همه مهم هستند. هر عامل بر نحوه عملکرد ماده افزودنی در بتن تازه تأثیر می گذارد.

افزودنی های تکمیلی در فوق روان کننده های پلی کربوکسیلات

تولید کنندگان مواد مکمل مختلفی را برای کنترل خونریزی اضافه می کنند. گزینه های متداول عبارتند از عوامل حباب کننده هوا، کف زدایی، شتاب دهنده، کند کننده و اصلاح کننده ویسکوزیته.

عوامل حباب کننده هوا کشش سطحی آب را کاهش داده و حباب های ریز ایجاد می کنند. این حباب ها بارهای ساکن با قطبیت های متفاوت را حمل می کنند و روی ذرات سیمان جذب می شوند. ذرات حباب دار کمتر متراکم می شوند، کندتر ته نشین می شوند و خونریزی کمتری دارند. عوامل ضد کف از طریق مکانیسم مشابه اما مخالف عمل می کنند.

عوامل شتاب دهنده زمان گیرش را کوتاه می کنند. در نتیجه، ذرات جامد زمان کمتری برای ته نشین شدن دارند، بنابراین خونریزی سطحی کاهش می یابد. عوامل کندکننده به جای آن خونریزی را افزایش می دهند. آنها مدت زمانی را که طول می کشد تا آب به سطح خمیر تازه برسد افزایش می دهند.

عوامل اصلاح کننده ویسکوزیته ویسکوزیته آب اختلاط را بهبود می بخشد. ویسکوزیته بالاتر رسوب ذرات را کند می کند و خونریزی را تنظیم می کند.

دانه بندی سنگدانه در بتن

مناسب درجه بندی کل به محدود کردن خونریزی کمک می کند. نسبت ماسه و مدول ریزش ماسه بیشترین اهمیت را دارند.

نسبت شن و ماسه بسیار کم باعث ناکافی بودن ملات می شود. سپس سنگدانه های درشت فاقد لایه ملات روان کننده و پرکننده هستند. مخلوط خشن می شود، سنگدانه های درشت جدا می شوند و خمیر سیمان خارج می شود. آب به راحتی تراوش می کند. افزایش نسبت ماسه به طور مناسب خونریزی را کاهش می دهد. پایین آوردن آن باعث افزایش خونریزی می شود.

مدول ظرافت شن و ماسه بر خونریزی از طریق بهترین بخش تأثیر می گذارد. ذرات زیر 0.315 میلی متر به ویژه برای حفظ آب حیاتی هستند. کاهش مدول یا افزودن ماسه ریز به کاهش خونریزی کمک می کند. در عوض بالا بردن مدول باعث افزایش خونریزی می شود.

مواد سیمانی تکمیلی در بتن

خونریزی اساساً جداسازی در مقیاس ریزتر است. آب فاز مایع را تشکیل می دهد، در حالی که تمام ذرات جامد فاز جامد را تشکیل می دهند. خونریزی زمانی رخ می دهد که مقاومت چسبناک آب دیگر نتواند بر گرانش ذرات غلبه کند. اضافه کردن خوب مواد سیمانی تکمیلیمانند خاکستر بادی ریز یا دود سیلیس کمک قابل توجهی می کند. این ذرات ریز به جای جدا شدن به طور یکنواخت با آب مخلوط می شوند. آنها با هم یک فاز مایع متراکم تر با ویسکوزیته بالاتر ایجاد می کنند. این ویسکوزیته افزایش یافته در برابر ته نشینی ناشی از جاذبه مقاومت می کند و خونریزی را کاهش می دهد.

نقش سیمان

سیمان از طریق ظرافت و مواد افزودنی معدنی به خونریزی کمک می کند. ظرافت سیمان بالاتر از طریق دو مکانیسم باعث کاهش خونریزی می شود. ذرات ریزتر کندتر ته نشین می شوند. سطح ویژه بیشتر باعث تسریع هیدراتاسیون و افزایش ویسکوزیته می شود. سیستم سریعتر گیر می کند و سخت می شود و زمان ته نشینی موثر را کوتاه می کند. در نتیجه، خونریزی کل کاهش می یابد. انواع مختلف مخلوط سیمان نیز میزان خونریزی متفاوتی را به همراه دارد. این اثر نقش مواد سیمانی تکمیلی را که قبلاً توضیح داده شد منعکس می کند.