Polikarboksilaat superplastiseermiddels veroorsaak gewoonlik minder beton bloeding as tradisionele naftaleen- of alifaties-gebaseerde verkleiners. In seldsame gevalle produseer hulle egter meer. Wanneer oormatige bloeding wel voorkom, word aanpassing werklik moeilik.

Molekulêre Struktuur Ontwerp van Polikarboksilaat Superplastiseermiddels

Ontwerpers kan bloeding deur verskeie molekulêre benaderings beperk. Eerstens verlaag die superplastiseerder water aanvraag terwyl werkbaarheid behoue ​​bly. Minder mengwater lei tot aansienlik minder bloeding. Tweedens versprei die mengsel sementdeeltjies deeglik deur die water. Hierdie verspreiding keer dat groot deeltjies uitsak en sodoende bloeding verminder.

Derdens adsorbeer polimeermolekules op sementoppervlaktes. Hierdie molekules stoot mekaar af en breek geflokkuleerde trosse op. Kleiner effektiewe deeltjiegroottes vertraag sedimentasie en verminder bloeding. Vierdens laat polikarboksilaatmolekules sterk aanpassing toe. Laer molekulêre gewig verbeter verspreiding en verminder bloeding effens. Tog moet ontwerpers ook die gevolglike insinkingsverlies opweeg.

Verskeie ander molekulêre veranderlikes beïnvloed gedrag. Ruggraat-adsorpsiegroepinhoud, entdigtheid en sykettinglengte maak alles saak. Elke faktor beïnvloed hoe die byvoeging in vars beton presteer.

Aanvullende bymiddels in Polikarboksilaat superplastiseermiddels

Vervaardigers voeg verskeie aanvullende middels by om bloeding te beheer. Algemene opsies sluit in lug-meevoer, ontskuiming, versnelling, vertraagde en viskositeit-modifiserende middels.

Lugvoerende middels verlaag die oppervlakspanning van water en bring fyn borrels in. Hierdie borrels dra statiese ladings van verskillende polariteit en adsorbeer op sementdeeltjies. Die borreldraende deeltjies word minder dig, sak stadiger af en bloei minder. Ontskuimingsmiddels werk deur 'n soortgelyke maar teenoorgestelde meganisme.

Versnellingsmiddels verkort steltyd. Gevolglik het vaste deeltjies minder tyd om te vestig, so oppervlakbloeding verminder. Vertraagmiddels verhoog eerder bloeding. Hulle verleng die tyd wat water neem om na die vars pasta-oppervlak te styg.

Viskositeit-modifiserende middels verbeter mengwater-viskositeit. Hoër viskositeit vertraag deeltjie sedimentasie en reguleer bloeding.

Samegestelde Gradasie in Beton

Behoorlik totale gradering help om bloeding te beperk. Sandverhouding en sandfynheidsmodulus maak die meeste saak.

’n Te lae sandverhouding laat onvoldoende mortel. Growwe aggregate het dan nie 'n smeer- en vullerlaag nie. Die mengsel word hard, growwe aggregate skei af, en sementpasta ontsnap. Water straal maklik uit. Om die sandverhouding gepas te verhoog, verminder bloeding; verlaag dit verhoog bloeding.

Sandfynheidsmodulus beïnvloed bloeding deur die fynste fraksie. Deeltjies onder 0,315 mm is veral krities vir waterretensie. Om die modulus te verlaag of fyn sand by te voeg, help om bloeding te verminder. Die verhoging van die modulus verhoog eerder bloeding.

Aanvullende sementmateriaal in beton

Bloeding is in wese segregasie op 'n fyner skaal. Water vorm die vloeibare fase, terwyl alle vaste deeltjies die vaste fase vorm. Bloeding vind plaas wanneer water se viskose weerstand nie meer deeltjie swaartekrag kan oorkom nie. Voeg fyn by aanvullende sementagtige materiale, soos fyn vliegas of silika dampe, help aansienlik. Hierdie fyn deeltjies meng eenvormig met water eerder as om te skei. Saam skep hulle 'n digter vloeistoffase met hoër viskositeit. Hierdie verbeterde viskositeit weerstaan ​​swaartekrag-gedrewe uitsakking en verminder bloeding.

Rol van sement

Sement dra by tot bloeding deur fynheid en ingewerkte minerale byvoegings. Hoër sementfynheid verminder bloeding deur twee meganismes. Fyner deeltjies sak stadiger af. Groter spesifieke oppervlakte versnel ook hidrasie en verhoog viskositeit. Die stelsel stel en verhard vinniger, wat die effektiewe settyd verkort. Gevolglik neem totale bloeding af. Verskillende tipes sementmengsels lewer ook verskillende bloedingstempo's. Hierdie effek weerspieël die rol van aanvullende sementagtige materiale wat vroeër beskryf is.